Een boek schrijven? Echt niet.

Hallo Lezers,

Waar zou ik een boek over moeten schrijven? Een verhaal bedenken kan iedereen, maar een verhaal met de lengte van een boek, van enkele honderden pagina’s, is andere koek. Het is natuurlijk wel zo dat je op internet doodgegooid wordt met stappenplannen over hoe je een boek schrijft. Op sommige sites staan zes stappen, op andere sites zijn maar liefst vierentwintig stappen voor je bedacht. Niet alle stappen zijn relevant voor iedereen die een boek wil schrijven.
Als ik toch een boek zou willen schrijven, zijn de belangrijkste vragen die ik mijzelf zou willen stellen: wat wil ik kwijt in het boek en wie zou dat boek moeten lezen? Over deze vragen ben ik na gaan denken.
Het lijkt mij dat het makkelijker is om over iets te schrijven wat je al weet of hebt meegemaakt. De feiten zijn relatief makkelijk te reproduceren. De moeilijkheid zit in het op een leuke manier weergeven van wat je weet of hebt meegemaakt om het voor iedereen toegankelijk te maken.
Ik heb eenenveertig jaar in het onderwijs gewerkt en heb in die jaren het nodige meegemaakt. Dat zou een idee voor een boek kunnen zijn.
Er is al heel veel geschreven over het onderwijs. Vooral door mensen die hun deskundigheid met anderen willen delen. Ik heb al heel wat onderwijsmensen met een visie (al dan niet met stappenplan), onderwijsgoeroes, toets-deskundigen en bevlogen docenten in boeken en vakbladen langs zien komen. Ik wil mij er niet aan wagen om met deze grote groep deskundigen te concurreren.
Toen bedacht ik mij dat dit niet hoeft. Net als ik is er een hele grote groep docenten die elke dag hun werk naar eer en geweten doen en, ondanks het getouwtrek tussen de 'visionairen' om hen heen, daar veel plezier uit halen. Deze docenten hebben ook een verhaal te vertellen, maar dan op een persoonlijke manier. Zo is het idee voor een boek geboren.
Om een lang verhaal kort te maken: ik heb de uitgeverij Boekscout een manuscript gestuurd met zevenentwintig verhalen over mijn persoonlijke ervaringen in het onderwijs, vanaf het begin van mijn stage tot aan het afscheid van het onderwijs. De verhalen bevatten geen tips en trucs en geen visie over hoe het onderwijs gestalte moet worden gegeven. De verhalen zijn voor een breed publiek geschreven. Uiteindelijk heeft iedereen met het onderwijs te maken (gehad).
Na een kleine drie maanden in spanning te hebben gezeten, kreeg ik een telefoontje van Boekscout met de mededeling dat zij mijn manuscript graag willen uitgeven en mij daarom een contract willen aanbieden. Dit voelde als een nieuwe fase in mijn leven.
Het manuscript was nog niet foutloos en moet worden verbeterd om in de volgende fase terecht te komen. Het was voor mij een eyeopener om te ervaren hoeveel fouten er nog in zaten. Van simpele fouten in spelling, taal en interpunctie tot het verbeteren van de opzet en de vorm van de tekst. Het maken van fouten in deze fase van het proces schijnt normaal te zijn. Vooral als je nog nooit een boek hebt geschreven. Ik heb veel geleerd van de tips en suggesties van de uitgever. Zelf lees ik graag boeken, maar voortaan lees ik nu ieder boek met andere ogen en betrap mijzelf erop dat ik op zoek ben naar fouten. Het doet mij plezier als ik een fout ontdek. Vooral als het om een bekende schrijver gaat. Het gaat vaak om hele kleine foutjes, het ontbreken van een spatie of het plaatsen van een punt aan het einde van een citaat buiten de aanhalingstekens.
Ondertussen zijn alle fouten verbeterd en is deze fase afgerond. Hierna komt de productiefase.

Facebook LinkedIn Volgen